در سراشیبی ملایمی رکاب می زنم. چراغ های نارنجی خیابان از کنارم رد می شوند. درخت ها هم. نسیم خنکی توی یقه و موهایم می خزد. زیر بغلم را که رطوبت عرق دارد قلقلک می دهد. دلم می خواست نشانت بدهم چطور رکاب می زنم. چطور از کنار همه چیز می گذرم.چطور تصاویر کش می آیند و صداها یک هو ناپدید می شوند.این جا چقدر شبیه سراشیبی ملایم باغ ملی ست. چقدر بوی شب بو می آید. چقدر هوس داشتم توی این خیابان ها رکاب بزنم، موهایم را روی شانه هایم بریزم و به اطلسی ها و شمشادها بگویم می توانم زیبا شوم. می توانم بی خیال توی بنگله ها چرخ بزنم. لین ها را رکاب می زنم و بوی گاز را عین عطری عزیز توی ریه ها می کشم.

     از فلکه ی نفتون رد می شوم. دلم می خواهد آن جا بارانی باشد. یک جوری که آب توی خیابان راه بگیرد. یک جوری که موش آب کشیده شوم. ذوق کنم و زن های چادری زیر لب فحشم بدهند. فلکه را دور می زنم. قطرات باران پی در پی و سیل آسا روی صورتم شتک می زنند. باران بنرهای تبلیغاتی را خیس می کند تا باد در فرصتی مناسب جرشان دهد. تندتر رکاب می زنم. دستم را به شمشادهای وسط بلوار می کشم. دلم برای تو می سوزد که این جا نیستی. خوشی دارد پوستم را پاره می کند. نه فشارم بالا رفته ست نه سینوس هایم تیر می کشند نه احساس خفگی دارم. نه از بچه دار نشدن مان نگرانم. هیچ وقت بهتر از الان نبوده ام.

     باران گرده ام را سوزن سوزن می کند. یاد سهراب سپهری می افتم. جایی گفته بود هر وقت باران می آید می رود زیر باران. خم می شود و پیراهنش را بالا می زند. تخته پشتش را می سپارد به باران. یادم نیست کجا نوشته بود. هرچه بود چند باری امتحانش کرده ام. اولش سخت است. اما اگر بختت گفته باشد و باد نیاید و لرز نیفتد توی تنت، سرمستی غریبی بهت هدیه می دهد. از سی برنج می گذرم و سربالایی کمپ کرسنت را با احتیاط بالا می روم. باران را متوقف می کنم. دلم می خواهد ببینم درخت های کمپ هنوز همان جور مانده اند؟ همان جور دردمند و زخمی و سوخته؟ همان جور بی ثمر و بلند بالا؟ رو به روی باغی که روز عروسی مان داخلش رفتیم و فیلم گرفتیم می ایستم. تو را به یاد می آورم. نو نوار و معطر. سه تیغ کرده و کراوات زده. خندان و شق و رق. چهارشانه و پر شور. آن روز هم نم نم بارانی آمده بود و قطع شده بود. یادت هست وسط حلقه ی هم دانشکده ای هایت می رقصیدی و شاباش می دادی و می گرفتی؟ یادت هست همین جا گفتی دیگر نگران هیچ چیز نباشم؟ پس چرا نگران بودم؟ چرا یک عمر است نگران هستم؟

      خانه های شرکت نفت با شیروانی های آبی که قبلا نارنجی بودند با آن چمن ها و شمشادها و تاب های دونفره شان همیشه خانه ی مورد علاقه من بوده اند. گیریم پنجره های کوچکی دارند و قدیمی اند. گیریم سوسک داشته باشند. خانه ی رویایی من از بچگی این خانه ها هستند. شاید چون توی مسجدسلیمان خشک و سوخته همیشه شمشادهای این خانه ها جلب نظر می کرد. خنکی شان دلچسب بود. شاید چون از بچگی چشمم دنبال این تاب های سفید بزرگ بود. نمی دانم. از کمپ می گذرم. سیگاری روشن می کنم . چیزی وسوسه ام می کند. چیزی که دلم را آشوب می کند. کمی این پا و آن پا می کنم. کنار ایستگاه اتوبوس می ایستم و به سیگارم پک می زنم. وسوسه ام را سبک سنگین می کنم. به خودم می گویم یک بار توی عمرت جرات کن. بیشتر از وقتی که دست سعید را توی خیابان چسبیدی و خواستی با او بمانی. بیشتر از وقتی که سپیده را غسل دادی. بیشتر. همین یکبار.

      سوار دوچرخه می شوم. برگشته ام سر خانه ی اول. بالای همان سراشیبی ملایم طولانی. سیگار را زیر پا له می کنم و رکاب می زنم. هی رکاب می زنم. تندتر... تصاویر اطراف را دیگر اکسپرسیونیستی می بینم. مجموعه ای از رنگ و خط که روی هم کشیده می شوند. شبحی از آن چه باید باشند. حالا وسط سرازیری ام. جرات می کنم. دست هایم را از فرمان جدا می کنم. دلم هری می ریزد.رکاب می زنم. سعی می کنم تعادلم را حفظ کنم. یادم نبود بگویم بار اول است که سوار دوچرخه شده ام. برای همین دوست داشتم می بودی و می دیدی. جرات می کنم. چشم هایم را می بندم. دست هایم را صلیب می کنم و رکاب می زنم. باد توی موهایم چنگ می زند. گونه هایم را سیلی می زند. توی سیاهی محض سپیده را می بینم. مادر را در حالی که موهای پدر را کوتاه می کند. تو را می بینم که وسط حلقه ی رقص ایستاده ای. نگران و آشفته. رکاب می زنم. نفس نفس می زنم. جیغ می زنم. رکاب می زنم و حجم عظیمی از تیرگی مرا می بلعد.

     ساعت دو بامداد است. عرق کرده ام . قلبم یکی در میان می زند. به آشپزخانه می روم و تا صبح روی صندلی کهنه ی ناهار خوری منتظر یک اتفاق می نشینم.

پی نوشت: تکه ای از رمانی که در حال نوشتن آنم